[responsive_menu]

Co to jest choroba Leśniowskiego-Crohna? Przyczyny, objawy, leczenie i dieta w chorobie Crohna

Choroba Leśniowskiego-Crohna to schorzenie często dotykające młodych ludzi. Z pewnością ma duży wpływ na życie osób chorych i może stanowić znaczne utrudnienie w funkcjonowaniu. Jak wygląda codzienność pacjentów z tą przypadłością? Czy jest możliwe całkowite wyleczenie choroby Leśniowskiego-Crohna?

Co to jest choroba Leśniowskiego-Crohna?

System rezerwacji wizyt online dla Twojego gabinetu, salonu, klubuTestuj przez 30 dni !

Choroba Leśniowskiego-Crohna (na świecie nazywana chorobą Crohna, z pominięciem nazwiska jej polskiego odkrywcy) należy do nieswoistych zapaleń jelita grubego (tak samo, jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego). Jest chorobą przewlekłą. W jej przebiegu obserwuje się ziarniniakowe zapalenie obejmujące całą grubość ściany jelita – oznacza to, że występują w niej tzw. guzki ziarniniakowe (guzki zapalne) gdzie gromadzą się różne komórki układu odpornościowego. Zmiany takie mogą występować na każdym odcinku przewodu pokarmowego – począwszy od jamy ustnej, przez przełyk, żołądek i jelita, także w okolicach odbytu.

Przyczyny choroby Leśniowskiego-Crohna

Produkty orkiszowe, bezglutenowe, bezlaktazowe, przyprawyZnajdź coś dla siebie 🙂

Nie jest znana dokładne pochodzenie tej choroby. W jej powstawaniu uczestniczą czynniki:

genetyczne – niekiedy obserwuje się jej występowanie wśród członków rodziny;

środowiskowe – flora bakteryjna jelit u osób chorych różni się od tej u osób zdrowych, nie wiadomo jednak jakie czynniki mają na to wpływ; wiadomo jednak, że palenie tytoniu zwiększa ryzyko zachorowania na tą chorobę, a także wpływa na cięższy jej przebieg;

immunologiczne – u chorych obserwuje się pobudzenie układu odpornościowego (zwiększoną produkcję limfocytów, które aktywują kaskadę reakcji immunologicznych, wydzielanie substancji, które powodują reakcję zapalną);

W chorobie tej występujący proces zapalny zaczyna się od błony śluzowej w przewodzie pokarmowym, a następnie dotyka kolejnych warstw ściany tego przewodu, co ostatecznie powoduje zniszczenie tej ściany i często powstawanie przetok i zwężeń. Przetoki to powstające połączenia między narządami, które nie powinny występować – w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna powstają przetoki, czyli połączenia np. pomiędzy pętlami jelit, między jelitami a pochwą, między jelitami a pęcherzem. Powstawanie ich zwykle wiąże się z zapaleniem w miejscu ich powstania, może też prowadzić do niedrożności jelit.

Zapamiętaj:

Choroba Leśniowskiego-Crohna zwykle występuje w postaciach aktywnej i nieaktywnej – tzw. remisjach. Postać aktywna to zaostrzenia choroby, kiedy objawy występują silniej. W niektórych przypadkach jednak mogą nie występować okresy “wyciszenia” choroby i może ona dawać objawy stale!

Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna

Szczoteczki (elektryczne i soniczne), akcesoria. Szeroka oferta, konkurencyjne ceny.Wybierz coś dla siebie !

W przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna występują objawy ogólne takie jak:

-osłabienie;

-gorączka – nawet u ⅓ pacjentów;

-zmniejszenie masy ciała;

Objawy miejscowe różnią się u pacjentów, ponieważ zależą od miejsca występowania, rozległości i stopnia zaawansowania zmian zapalnych w układzie pokarmowym.  Najczęściej obserwuje się u chorych występowanie tych zmian w końcowym odcinku jelita grubego – w jelicie krętym. Wówczas rzadko obserwuje się nagłe wystąpienie choroby (nagłe wystąpienie może przypominać zapalenie wyrostka – ostry ból w prawej dolnej części brzucha, nudności, wymioty). Najczęściej jednak początek jest “skryty” – choroba długo nie daje objawów. Występują:

-bóle brzucha i biegunki – najczęstszy objaw;

-gorączka o nieznanej przyczynie;

-anemia;

-owrzodzenia i rany w jamie ustnej;

-owrzodzenia i rany w okolicach odbytu;

-przykurcz prawym w stawie biodrowym – spowodowany wystąpieniem ropnia;

-smoliste stolce, czasem (ale rzadko) domieszki krwi w stolcu;

-zespół upośledzonego wchłaniania – występowanie biegunek tłuszczowych, niedoborów witamin, zwłaszcza witaminy B12, zaburzenia elektrolitowe, spadek masy ciała;

-niekiedy – obrzęki (spowodowane zbyt niskim poziomem białka w organizmie).

Choroba Leśniowskiego-Crohna a ciąża

Zobacz, jak zwiększyć sprzedaż w swoim sklepie internetowym.Bezpłatna konsultacja

Aktywna Choroba Leśniowskiego-Crohna upośledza płodność, także stosowanie leczenia sulfasalazyną obniża jakość nasienia u mężczyzn (jest to efekt odwracalny). Choroba ta nie jest przeciwwskazaniem do zajścia w ciążę, jednak przed rozpoczęciem starania się o dziecko wskazane jest osiągnięcie remisji (“wyciszenia”) choroby.

Czy wiesz że:

choroba Leśniowskiego-Crohna (podobnie jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego) występuje głównie w krajach wysoko rozwiniętych Europy Zachodniej i Ameryki Północnej? Najczęściej choroba ta objawia się w wieku 15-25 lat, z podobną częstością u obu płci. W Polsce choroba Leśniowskiego-Crohna występuje rzadziej, niż wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Ciąża nie powoduje zwiększenia występowania zaostrzeń (ale jeżeli wystąpi ono w przebiegu ciąży musi być leczone intensywnie, aby zapobiec ewentualnym powikłaniom!). Choroba  Crohna przyczynia się do większego ryzyka porodu przedwczesnego i małej masy urodzeniowej dziecka.

Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna

Niestety choroby Crohna nie da się wyleczyć, stosuje się leczenie mające na celu uzyskanie remisji choroby, leczenie występujących powikłań. Przede wszystkim zaleca się choremu zaprzestanie palenia tytoniu – ma istotny wpływ w zapobieganiu nawrotom choroby. Ponadto chory powinien unikać czynników zaostrzających chorobę, jak stres, niesteroidowe leki przeciwzapalne (m.in. ibuprofen, naproksen, diklofenak), stosować profilaktykę chorób infekcyjnych.

W leczeniu farmakologicznym wyróżnia się:

  • leczenie przeciwzapalne: glikokortykosteroidami – w postaciach średniociężkich stosuje się prednizon doustnie, w postaciach ciężkich – hydkrokortyzon lub metyloprednizolon dożylnie, aminosalicynami (sulfalazyną, mesalazyną) – w lżejszych postaciach choroby;
  • leczenie immunosupresyjne (hamujące odpowiedź zapalną powodowaną przez układ odpornościowy): np. analogami puryn (azatiopryną, 6-merkaptopuryną) i metotreksatem (lek ten jest szkodliwy dla płodu, dlatego powinien być odstawiony w czasie ciąży) – wskazaniami do tej terapii są: obecność przetok, ciężkie zmiany okołoodbytniczne, rozległe zajęcie jelita grubego i jelita cienkiego; możliwe działania niepożądane tych leków mogą być ciężkie, m.in. występowanie gorączki, wysypki, uszkodzenie szpiku, uszkodzenie wątroby;
  • leczenie biologiczne (leczenie to polega na dożylnym stosowaniu przeciwciał infliksymabu i adalimumabu, wymaga  pobytu w szpitalu, stosuje się je kilka tygodni);
  • antybiotykoterapię: nie stosuje się ich zawsze, ale głównie w przebiegu zakażeń jelit – np. w przypadku przetok w jelicie grubym oraz okołoodbytniczych stosuje się metronidazol, w przypadku samych przetok okołoodbytniczych – ciprofloksacynę;
  • leczenie przeciwbólowe;
  • leczenie przeciwbiegunkowe;
  • leczenie zachowawcze: właściwe odżywianie i uzupełnianie niedoborów (substancji odżywczych i witamin), dieta ubogoresztkowa – zawierająca produkty z jak najmniejszą ilością błonnika (błonnik działa drażniąco na błonę śluzową jelita), żywienie pozajelitowe – uzupełnienie protein i elektrolitów, leki przeciwzapalne i immunosupresyjne.

W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie operacji w powodu powikłań choroby takich jak: całkowita niedrożność jelit, obecność przetok lub zwężeń w jelicie, rozległych zmian okołoodbytniczych, poważne infekcje wewnątrzbrzuszne. Szczególnym problemem jest występowanie u chorych zmian w okolicy odbytu – mogą tworzyć się tam owrzodzenia, przetoki i ropnie, które wymagają często interwencji chirurgicznej. Zmiany takie ciężko się goją i są zwykle bolesne. Czasem występuje potrzeba resekcji jelita – wycięcia odcinka jelita – i wytworzenia stomii, czyli wytworzenia zakończenia jelita na powierzchni brzucha. U chorych, u których wycięte zostało jelito cienkie potrzebne jest suplementowanie witaminy B12 (ponieważ jej wchłanianie zachodzi właśnie w tym odcinku jelita).

Dieta w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Dieta u chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna jest bardzo ważnym elementem leczenia – ze względu na często występujące u chorych niedożywienie i osłabienie z niedoborami różnych witamin. W niektórych przypadkach u chorych wymagane jest stosowanie tzw. diety elementarnej – diety, w której chory stosuje specjalnie produkowane koktajle, które zawierają rozłożone składniki pokarmowe – tłuszcze, białka i węglowodany. W takiej postaci związki te szybko się wchłaniają i nie powodują pozostawania resztek pokarmu zalegających w jelitach. Stosuje się również żywienie pozajelitowe – w tym wypadku chory dostaje mieszankę składników odżywczych w postaci kroplówki, bezpośrednio do krwi.

Czy choroba Leśniowskiego-Crohna jest śmiertelna?

Choroba ta nie powoduje śmierci, ale bardzo wpływa na życie chorego. Szczególną taką sytuacją jest wytworzenie stomii – jest to duża niedogodność i problem także natury psychicznej, zwłaszcza dla młodych osób. Niekiedy choroba powoduje inwalidztwo i niezdolność do pracy. Niestety nie ma sposobów na całkowite jej wyleczenie.

Choroba Leśniowskiego-Crohna odbiera chorym możliwość dowolnej diety. Jej ciężkość polega na przysparzaniu chorym uciążliwych dolegliwości żołądkowych, a także niedoborów żywieniowych, w cięższych przypadkach nieprzyjemnych owrzodzeń okołoodbytniczych, doprowadzaniu do wytworzenia stomii. Jest jednak coraz więcej możliwości leczenia i utrzymywania choroby w remisji. Jest to nadzieja na przyszłość, kiedy być może odkryte zostaną kolejne leki, dzięki którym choroba ta nie będzie sprawiała tylu problemów.

Oceń wpis
Podoba mi sięNie podoba mi się Ilość głosów: 1, średnia: 5,00
Co to jest choroba Leśniowskiego-Crohna? Przyczyny, objawy, leczenie i dieta w chorobie Crohna

Loading...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wszystkie prawa zastrzeżone.