[responsive_menu]

Syndrom DDA – objawy, leczenie. Terapia dla Dorosłych Dzieci Alkoholików

Alkoholizm jest chorobą powszechnie znaną, która nadal bardzo często rozumiana jest przez otoczenie jednostkowo. W centrum problemu stoi osoba uzależniona, która wymaga pomocy i leczenia. Wiadomym jest, że jeśli jedna osoba w systemie rodzinnym zmaga się z chorobą alkoholową, choruje i zmaga się z nią cała rodzina.

Wydawać by się mogło, że alkoholizm jednostki wpływa na członków jej rodziny dopóki są oni blisko i aktywnie uczestniczą w życiu osoby uzależnionej. Okazuje się jednak, że konsekwencje dorastania w rodzinie alkoholowej mogą występować długo po oddzieleniu się od rodziny generacyjnej, wpływając na funkcjonowanie społeczne, emocjonalne i poznawcze człowieka. Przyjrzyjmy się, czym jest syndrom DDA – Dorosłego Dziecka Alkoholika.

Przyczyny DDA

System rezerwacji wizyt online dla Twojego gabinetu, salonu, klubuTestuj przez 30 dni !

Rodzina odgrywa podstawową rolę w procesie socjalizacji człowieka i wpływa na tworzenie się jego tożsamości. To właśnie w rodzinie człowiek ćwiczy zachowania społeczne, uczy się wyrażania i odbierania emocji czy poznaje role społeczne. Zdrowo funkcjonujący system rodzinny oparty jest na otwartej i szczerej komunikacji, wzajemnym szacunku, nienaruszalności granic, szanowaniu odrębności, wsparciu, okazywaniu uwagi i autentycznej miłości.

Rodzina alkoholowa jest rodziną, w której spożywanie przez jedną osobę alkoholu jest punktem centralnym, wokół którego organizuje się i funkcjonuje cały system rodzinny [5]. Bardzo często występuje przemoc. Warto zwrócić w tym miejscu uwagę, że oprócz przemocy czynnej tj. fizycznej, słownej czy seksualnej istnieje również przemoc bierna tj. chłód emocjonalny czy konflikty między rodzicami. Obie formy przemocy mają negatywny i często równomierny wpływ na funkcjonowanie dorastającej jednostki.

Rodzina alkoholowa cechuje się wieloma dysfunkcjami. Przede wszystkim, problem, który włada całą rodziną jest tematem tabu, występują zaburzenia komunikacyjne, brak otwartości w rozmowie, zaprzeczanie istnienia problemu i umniejszanie rangi konsekwencji i dysfunkcji, która występuje.

Osoba chora jest bardzo często nieprzewidywalna w swoich zachowaniach. W przypadku, kiedy nieprzewidywalności zachowań i chaosie panującym w rodzinie towarzyszy przemoc, dziecko funkcjonuje w permanentnym stanie czujności, napięcia i strachu, gdyż nigdy nie wie co nastąpi za chwilę.

Podstawowe potrzeby dziecka  są niezaspokojone, nie otrzymuje ono wsparcia, jest odrzucone, opuszczone, żyjące w ciągłym poczuciu zagrożenia i stresu. Niejednokrotnie jest lekceważone, izolowane i ośmieszane.

Rodzina alkoholowa nie posiada spójnych norm i wartości, jest przepełniona chaosem, zakłamaniem, przekraczaniem granic. Dziecko nie rozumie skąd w jego rodzicach tyle negatywnych emocji do jego osoby, stara się postępować tak, by rodzice byli zadowoleni i by ich oczekiwania były spełnione, to jednak nigdy nie następuje. Mało tego, dziecko nie wie jakie panują zasady, co mogłoby zrobić, gdyż nie ma bezpośredniego powiązania pomiędzy jego zachowaniem, a negatywnymi konsekwencjami, które na niego spadają. Jest ono osamotnione wewnątrz rodziny, a sztywne granice rodzinne oraz wstyd nie pozwalają na dzielenie się emocjami na zewnątrz systemu.

Dziecko uczy się trzech podstawowych „ NIE”:  nie ufać, nie mówić i nie odczuwać. Najczęściej po prostu być niewidzialnym [8].

„W rodzinach alkoholików tak dużo energii wydatkuje się na bezskuteczne próby uratowania alkoholika oraz na utrzymanie tajemnicy, że niewiele czasu i uwagi pozostaje na zaspokojenie potrzeb dzieci. Dzieci alkoholików często czują się niewidzialne” [1].

Objawy DDA

Produkty orkiszowe, bezglutenowe, bezlaktazowe, przyprawyZnajdź coś dla siebie

„Jednym ze skutków dorastania w rodzinie alkoholowej może być wytworzenie się zespołu cech, które w dorosłym życiu występują w sposób stały wpływając na funkcjonowanie jednostki, nawet w długi czas po tym, gdy opuściła ona rodzinę z problemem alkoholowym. Są one odroczonym skutkiem przebywania przez długi czas w napięciu i zagrożeniu” – tak definiuje syndrom DDA – dorosłych dzieci alkoholików Joanna Mikuła, autorka książki „Rodzina z problemem alkoholowym”[6].

Wydawać by się mogło, że wszystkie negatywne przeżycia są już dawno za nimi, nie są już obecni w rodzinie dysfunkcyjnej, a w obecnym życiu całkiem dobrze im się wiedzie. Mimo wszystko, nadal zmagają się z konsekwencjami dorastania w rodzinie dysfunkcyjnej. Niejednokrotnie sami nie zdają sobie sprawy z faktu, że obecne trudności, z którymi się zmagają mogą być konsekwencją wydarzeń z przeszłości.

Osoby cierpiące na syndrom DDA mają problemy z samooceną, cierpią z powodu niskiego poczucia własnej wartości. Nigdy nie były one doceniane, wręcz przeciwnie, stykały się z negatywnymi informacjami na temat własnej osoby, stąd nie miały sposobności do wytworzenia adekwatnego poczucia własnej wartości. Bardzo często są one niezwykle surowe wobec siebie, osądzają samych siebie bezlitośnie ciągle żyjąc w przekonaniu, że są grosze, mniej mądre i niezasługujące na pozytywne doświadczenia. Kiedy coś idzie źle – surowo wyolbrzymiają negatywne skutki własnych zachowań, biczując się emocjonalnie i obniżając swoją wartość. Nie wierzą, że są wartościowe, a bardzo chciałyby takie być, stąd bezustannie poszukują potwierdzenia, akceptacji i uznania.

Bardzo często osoby takie świetnie sprawdzają się w sytuacjach zawodowych, gdyż są sprawne, odpowiedzialne i odporne na stres. Mimo swoich sukcesów, ciągle mają jednak przekonanie, że są gorsi od innych. Wstyd to cecha znajoma DDA – wstydzą się oni swojej przeszłości, swojego domu rodzinnego, a w dorosłym życiu bardzo często – siebie samego.

DDA przeżywają stan przewlekłego napięcia emocjonalnego. Przez lata zmagając się z ciągłym stanem gotowości na nieoczekiwane zachowanie rodzica ciągle nie potrafią się odprężyć, odpocząć, mają trudności w przeżywaniu przyjemności, często zmagają się z poczuciem bycia nieszczęśliwymi.

Lęk to kolejna nieodłączna cecha tego syndromu. DDA panicznie boi się odrzucenia, ma lęk przed nowymi sytuacjami, przed nowymi relacjami społecznymi i byciem niezaakceptowanym. Wpływa to negatywnie na relacje społeczne, ponieważ mają oni trudność w nawiązywaniu kontaktów międzyludzkich.

Osoby z syndromem DDA bardzo często nie są świadome, że powodem powyższych cech jest ich przeszłość. Inkorporują je w swoją tożsamość tłumacząc sobie, że „taki po prostu jestem”.

Syndrom DDA niesie za sobą szereg konsekwencji w postaci zachowań autodestrukcyjnych. Osoby takie bardzo często odmawiają sobie praw, bardzo surowo oceniają własną osobę, często wchodzą w relacjach w rolę ofiary, angażują się w toksyczne związki, miewają myśli i próby samobójcze, mają skłonność do uzależnień, chorób psychosomatycznych czy zaburzeń łaknienia.

Leczenie i terapia DDA

Szczoteczki (elektryczne i soniczne), akcesoria. Szeroka oferta, konkurencyjne ceny.Wybierz coś dla siebie !

Osoby z syndromem DDA przez całe swoje życie miały włączoną strategię przetrwania. Była ona zasadna dopóki istniało realne zagrożenie, jednak w dorosłym życiu, po zmianie otoczenia i odseparowaniu się od tego zagrożenia, strategia ta przeszkadza w codziennym, zdrowym funkcjonowaniu. Celem terapii DDA jest nauka życia bez ciągłego napięcia i czerwonej lampki z tyłu głowy.

Istnieją dwie formy terapii syndromu DDA: w formie grup wsparcia oraz terapii indywidualnej. Zazwyczaj jest to terapia krótkoterminowa, trwa około 1-2 lata, często prowadzona przez terapeutę uzależnień.

Celem terapii DDA jest wyrzucenie ze swojego umysłu słów: „powinienem” i „ muszę”. W zamian za nie wcielamy do swojego słownika słowa takie jak: „chcę”, „ potrzebuję” oraz „decyduję”.

Terapia jest trójetapowa:

  1. Wspomniane zostało wcześniej, że niejednokrotnie przyczyny aktualnych problemów nie są uświadomione przez DDA. Pierwszym etapem terapii jest właśnie uświadomienie sobie konsekwencji, jakie na aktualne funkcjonowanie jednostki ma jej trudne dzieciństwo.
  2. Do tej pory negatywne wydarzenia z przeszłości ciągle żyły i miały realny wpływ na aktualne życie DDA. Drugim etapem terapii jest zamknięcie wydarzeń z przeszłości, odgrodzenie ich od dzisiejszego JA. Jest to czas zrozumienia i przepracowania problemu, a później wewnętrznego zamknięcia tego etapu.
  3. Czas na wprowadzanie zmian. Jest to etap planowania i przeprowadzania drobnych korekt i zmian w swoim życiu, krok po kroku tworzeniu swojego obecnego, dorosłego JA w oparciu o to czego dana osoba dowiedziała się podczas terapii.

Uznaje się, że pełne wyleczenie następuje po dwóch latach od zakończenia terapii.

Jaki jest cel terapii DDA ?

Zobacz, jak zwiększyć sprzedaż w swoim sklepie internetowym.Bezpłatna konsultacja

Przede wszystkim, ma ona pozytywny wpływ na obszar doświadczania siebie w relacjach z innymi, prowadzi do poprawy kontaktów społecznych i odbudowania zaufania do innych.

Uczy pacjenta jak kontrolować i rozumieć własne stany emocjonalne, identyfikować i wyrażać swoje uczucia. Uwalnia od wstydu i od nieadekwatnego poczucia winy, pomaga podnieść swoją samoocenę oraz poczucie sprawczości. Dzięki terapii wzrasta poczucie sensu oraz satysfakcji z życia – uczy jak w pełni wziąć odpowiedzialność za własne życie.

Jesteśmy naczyniami połączonymi, funkcjonującymi w określonych systemach społecznych. Nie mamy wpływu na to jak zostaliśmy wychowani, nie jesteśmy też winni błędów innych. Wystarczy, że nosimy w sobie ich konsekwencje. Nie mamy wpływu na przeszłość, mamy za to wpływ na naszą przyszłość. Skuteczność terapii określa się jako wysoką, jednakże do tego sukcesu niezbędne jest zaangażowanie pacjenta i jego chęć poprawy swojej dotychczasowej sytuacji.

Oceń wpis
Podoba mi sięNie podoba mi się Ilość głosów: 3, średnia: 5,00
Syndrom DDA – objawy, leczenie. Terapia dla Dorosłych Dzieci Alkoholików

Loading...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Wszystkie prawa zastrzeżone.